16 ژوئیه 2024- در یک مطالعه ی کوهورت گذشته نگر در مقیاس بزرگ که اخیراً در مجلهPrimary Care Diabetes منتشر شده است، محققان از مجموعه داده های جامع(10465 نفر) مشتق از پایگاه داده برای ارزیابی پایبندی و تداوم استفاده از داروی سماگلوتاید خوراکی (T2D) توسط افراد مبتلا به دیابت نوع 2 که به تازگی این درمان را آغاز کرده بودند در مقایسه با مصرف کنندگان مهار کننده های دی پپتیدیل پپتیداز-4 (DPP-4i)استفاده کردند. در حالی که بازدارنده های دی پپتیدیل پپتیداز-4 به عنوان داروهایی با دوز روزانه قابل تحمل شناخته شده اند، سماگلوتاید خوراکی نسبتا جدید است و انتشارات علمی قبلی در مورد پذیرش آن در بازار یا تبعیت بیماران از این درمان محدود است.
تحلیل‌های آماری این مطالعه نشان می‌دهد که علیرغم گران‌تر بودن سماگلوتاید خوراکی نسبت به DPP-4i، پایبندی بیماران به مدت 12 ماه بین هر دو دارو مشابه بود. اگرچه افت شدیدی در تداوم درمان با سماگلوتاید در ابتدا گزارش شد، اما سپس در طی نه ماه بعدی در سطح DPP-4i تثبیت شد. به طور قابل‌توجهی مشاهده شد که بیماران تحت درمان با سماگلوتاید خوراکی نسبت به گروه تحت درمان باDPP-4i به داروهای ضد دیابت همزمان (ADMs) کمتری نیاز دارند، که نشان‌دهنده اثربخشی پایدار بالقوه ی سماگلوتاید است.
پیشینه
دیابت نوع 2 (T2D) یک بیماری مزمن است که با افزایش غیرطبیعی قند خون در نتیجه ناتوانی بدن در تولید یا استفاده صحیح از انسولین مشخص می شود. فدراسیون بین المللی دیابت (IDF) تخمین می زند که 11.3 درصد از کل بزرگسالان (422 میلیون نفر) مبتلا به دیابت هستند که بیش از 90 درصد از این بیماران مبتلا بهT2D هستند. تنها در ایالات متحده آمریکا، بیش از 95 درصد از 37 میلیون بیمار دیابتی،T2D را گزارش می‌کنند، بر اساس پیش‌بینی‌ها انتظار می‌رود که این شیوع همچنان در دهه‌های آینده افزایش یابد.
در کنار مشاوره ی رفتار سلامت و کنترل قند خون مبتنی بر رژیم غذایی، دارودرمانی رایج ترین روش درمان T2D است. سازمان غذا و داروی ایالات متحده (FDA) داروهای ضد دیابت(ADMs) متعددی را تأیید کرده است که از میان آنها مهارکننده های دی پپتیدیل پپتیداز 4(DPP-4is) و آگونیست های گیرنده پپتید-1 شبه گلوکاگون (GLP-1 RAs) بهترین ها هستند و اغلب تجویز می شوند. متأسفانه، سازمان بهداشت جهانی (WHO) تاکید کرده است که بسیاری از بیماران مبتلا به دیابت نوع 2،پایبندی کمی به این داروها دارند، احتمالاً به دلیل عوامل اجتماعی-اقتصادی، سیستم بهداشتی، ابتلا به سایر بیماری ها، درمان با سایر داروها یا عوامل مرتبط با بیمار.
داروهای ضد دیابت مرسوم، از جمله آگونیست های گیرنده ی GLP-1، اغلب تزریقی هستند، که احتمالاً مشکلات مربوط به تزریق در قطع دارو توسط بیماران نقش داشته است. پیشرفت در تحقیقات داروهای ضد دیابت منجر به توسعه داروهای جدید مبتنی خوراکی شده است.DPP-4 ها سال ها است که به صورت خوراکی تجویز می شوند و اکنون به عنوان داروهایی ایمن و قابل تحمل با حداقل عوارض جانبی شناخته شده اند. سماگلوتاید خوراکی، یک GLP-1 RA خوراکی نسبتاً جدید است. با وجود آزمایش‌های بالینی که ایمنی و اثربخشی آن را تأیید می‌کنند، که منجر به تأییدآن توسط FDA در سال 2019 شد، پایبندی بیماران به درمان و تداوم آن در دنیای واقعی به این دارو هرگز به طور رسمی مورد بررسی قرار نگرفته است.
یافته های این مطالعه
پس از حذف شرکت کنندگان با داده های از دست رفته، مجموعه داده نهایی شامل 5485 و 4980 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2بود که به ترتیب semaglutide و DPP-4i برای آنها تجویز شده بود. تجزیه و تحلیل ها نشان داد که ویژگی های جمعیت شناختی بین هر دو گروه از نظر آماری قابل مقایسه بودند بجز "هزینه های پرداختی توسط خود بیماران و چاقی". هزینه ی سماگلوتاید به طور متوسط 103 دلار در مقایسه با میانگین 67 دلار برای DPP-4i در هر 30 روز بود. تحلیل‌های حساسیت تایید کرد که این استثناها نتایج مطالعه را تغییر ندادند.
ارزیابی پایبندی نشان داد که علیرغم اینکه میانگین پایبندی به درماندر گروه سماگلوتاید کمی کمتر است، درصد بیماران پایبند به درمان بین بیماران مصرف کننده ی سماگلوتاید و DPP-4i از نظر آماری مشابه بود. در مقابل، الگوهای تداوم درمان تفاوت‌های زمانی را بین گروه‌ها نشان داد بطوری که برای شش ماه اول پس از تجویز دارو، میزان تداوم مصرف سماگلوتاید بطور قابل‌توجهی نسبت به DPP-4i کمتر بود. با این حال، با پیشرفت مطالعه، تداوم در گروه سماگلوتاید در سطوح DPP-4i تثبیت شد. این امر نشان می‌دهد که بیمارانی که سماگلوتاید برای آنها تجویز می شود ممکن است در ماه‌های اولیه ی دوره دارویی خود، به آموزش یا حمایت بیشتری نیاز داشته باشند.
به طور دلگرم کننده ای، مشاهده شد که استفاده همزمان از سایر داروهای ضد دیابت در گروه semaglutide در مقایسه با همتایان مصرف کننده ی DPP-4i به طور قابل توجهی کاهش یافته است. این روند حتی پس از تکمیل داروهای شاخص مربوطه ی بیماران ادامه یافت، بطوری که نسبت بیشتری از اعضای گروه DPP-4iدر مقایسه با گروه سماگلوتاید به سایر داروهای ضد دیابت نیاز داشتند.
نتیجه گیری
مطالعه ی حاضر سطوح مشابهی از پایبندی و تداوم درمان را بین بیمارانی که DPP-4i روزانه خوراکی برای آنها تجویز شده بود با افرادی که سماگلوتاید خوراکی روزانه را شروع کردند، نشان داد. قابل توجه این است که بیماران سماگلوتاید در طول شش ماه اول پس از تجویز این دارو، کاهش قابل توجهی را در تداوم مصرف آن نشان دادند، اما سپس در پایان مطالعه ی 12 ماهه، تداوم درمان در گروه سماگلوتاید در سطوح DPP-4iتثبیت شد. این ممکن است به دلیل هزینه بسیار بالاتر سماگلوتاید در مقایسه با DPP-4i باشد، اگرچه ماهیت گذشته نگر این مطالعه تأیید این فرضیه را در حال حاضر غیرممکن می کند.
مشاهده شد که بیماران مصرف کننده ی سماگلوتاید به داروهای ضد دیابت همزمان کمتری هم در طول دوره دارویی و پس از آن نیاز دارند، که نشان دهنده اثربخشی بهبود یافته و طولانی تر این دارو در مقایسه با DPP-4i است. به طور خلاصه، در حالی که سماگلوتاید خوراکی هزینه بیشتری دارد و به طور بالقوه نیاز به حمایت اضافی در طول چند ماه اول استفاده دارد، سماگلوتاید حداقل به عنوان یک داروی خوراکی ضد دیابت بهتر از DPP-4iعمل کرد.
منبع: